| 14 Ağu 2008 |
| 50.yaş Kutlamaları Bitmiyor |
Hani kadınların çoğunun bir kızlar grubu vardır ya benimkiler dün akşam bana süper bir 50.yaş kutlaması hazırlamışlar. Zaman olarak biraz gecikmiş olduğunu düşünebilirsiniz ama kızlarımdan birisi geçirdiği trafik kazasından sonra ancak ayaklanabildi. Kızlarımdan diyorum çünki onlar da bana anne diyorlar. Bu benim anaçlığımdan mı, hepsinin en büyüğü olduğumdan mı, hepsini çok sevdiğimden mi bilmiyorum ama önce birisinin, sonra bir diğerinin, şimdi de tamamının annesi oldum.
Galiba bu sene 10. veya 11. senemiz. Bizim şirkette çalışıp ayrılan veya devam eden kızlardan oluşan bir grubuz. Okulların açılması ile aylık toplantılarımız başlıyor. Okulların kapanmasıyla da ara veriyoruz. Her toplantı benim için terapi toplantısı gibi geçiyor. Bol sohbet, daha da bol yemek, kahve falları, neredeyse sıfır dedikodu, ama hep neşe. İyiyi de kötüyü de paylaşıyoruz. En çok 10 sene, 20 sene sonraki halimizle eğleniyoruz. Çocuklarımız aramızda büyüyorlar. Küçük oğluş çoğunlukla yemeklere destek için toplantılara benimle geliyor, büyük oğluş ise her toplantı dönüşü bir paket bekliyor.
İşte bana hazırladıkları sürpriz... Pastadaki figürlerin çoğunluğu asıllarına o kadar benziyor ki. Özellikle saçlar, renkler, omuzlar. İçimizdeki muzurcuk organize etmiş. Bir müddet pastayı kesemedik. Sonrasında oğluşlara ve kocama gösterebilmek için kızlara incecik dilimler dağıtıp çoğunu eve götürdüm. Bütün figür kızlar özenle yerlerinden ayrıldı ve ilk toplantımızda yeni bir pastaya monte edilmek üzere kutulandı. Küçük figürler ise oğluştan kurtarılamadı. Genelde görüntüsü bukadar güzel olan pastaların tatlarına şüpheyle yaklaşırım ama bu nefisti. Rejimi boşverip iki dilim de eve gelince yedim. Zaten dün akşam yediklerimizden sonra bugün hepimiz sadece su içmeliyiz, hatta birkaç gün.
Hepinize tekrar çok çok teşekkürler, iyi ki bizleri biraraya getiren şirketimiz var.
Pastayı hazırlayanların adreslerini favorilerime ekledim. Cake Studio. Kesinlikle siz de deneyin.Etiketler: yaşamımızdan |
posted by EgeM @ 14.8.08  |
|
|
|
| 7 Ağu 2008 |
| OKS Stresi Bitti mi? |
Tercih yapmanın bugün geldiğimiz noktaya bakınca çok kolay olduğu düşünülebilir. Biz de önceleri ne olabilir ki diye düşünüyorduk, oysa ne kadar zor, ne kadar karmaşıkmış.
Küçük oğlumuz 11 Temmuz'da açıklanan sonuçlara göre 100 sorunun 97'sini doğru yaptı. Üstelik Türkçe ve Matematik hatasız. Bir öğrenciden daha ne isteyebilirsin ki? Elinden gelenin en iyisini yaptıktan sonra. Özel okulların tümüne, Anadolu Liselerinin de ilk ikisi hariç diğerlerine girebilecek bir puan. Ama olay yeni başlıyormuş.
1.tercih, ön kayıt, yedeklerin ön kayıdı, kontenjan takibi, okulların ÖSS başarısı, trafik, okul saatleri gibi gibi gibi. Her akşam bir gün sonra değişecek yeni bir karar.
Okullara puanlar verildi, oğluşun tercihi biraz da bizim istediğimiz okula çaktırmadan yönlendirildi. Sonunda bu maratona ilk başladığımızda istediğimiz Alman Lisesi barajı aştı ve ilk turda hemen kayıt yaptırıldı. Oğluşun akşam eve döndüğümüzde Almanca sözlüklerini masaya yaydığını görünce içimiz biraz daha rahatladı. Şimdilik galiba doğru seçim, inşaallah hayırlı olur.
Darısı tüm OKS ailelerinin başına.Etiketler: Ailemiz, yaşamımızdan |
| posted by EgeM @ 7.8.08 |
|
|
|
| 23 Tem 2008 |
| Yeni Yaş Yeni Dönem |
Son günlerin en önemli günü ile ilgili yazı yazmadığımı geç kalarak farkettim. Oysa yarım asırlık olmak üstelik "ufaklığın (o kendine kedi diyor ama...) tabiriyle çınar gibi olmak çok yabana atılmamalı. "Divitimle"'de benim için yazdığı 4 Temmuz tarihli yazıyı mutlaka okumalısınız.
Ben 4 Temmuz çocuğuyum. 1976'da Amerika'da, kuruluşlarının 200.yılında çok şaşalı bir kutlama yapmıştık. Onun dışında hep kutlarız ama daha küçük organizasyonlarla.
Önce kulüp, sonra gezi sonra da herşeyi paylaştığımız arkadaşlarımızla üç sene önce bir karar aldık. 50. yaşgünleri özel olsun ve birlikte kutlayalım diye. İlkini kocamın yaşgününü kutlayarak başladık. Ona özel hediye arayışlarımız bizi "ufaklık sayesinde Nellie sanat evine götürdü. Üzerinde çocukların parmak izleri olan altın kol düğmeleri o gün için çok enteresan gelmişti. Aslında hala öyle. Hep birlikte sevdiğimiz bir otelde yenilen keyifli bir yemekle hayatın ikinci yarısı kocam için başladı. Artık her özel günde kol düğmeleri kutudan itinayla çıkıyor, takılıyor ve tekrar yerine konuluyor. Rahmetli Barış Manço'nun çok sevdiğim şarkısında olduğu gibi.
Ben de heyecanla beklemeye başladım. Birtakım programlar yapıldığını hissediyorum, aslında uğraşsam öğrenirim ama uzak durmaya gayret ettim. Arada çok tatlı açıklar verdiler, yazıştılar, telefonlaştılar, gününde değil de iki gün sonrası için program yaptılar.
4 Temmuz sabahı telefonlarla kutlamalar başladı. Büyük oğluş Hollanda'dan, küçük köyden aradı. Şirkette pastamızı yedik. Akşam sevdiğimiz bir ailenin oğlunun Çubuklu 29'da düğünü vardı. Boğaz'ın en güzel köşelerinden biri. Daha önce birkez gitmiştik. Kocam kararı bana bıraktı ama gitmeyi de çok istediği belli oluyor. Nasıl olsa Pazar günü sürpriz kutlama yapacağız diye ben de ona uydum. Çok güzel hazırlanmış kokteyl, nikah, lezzetli yemekler ve çok güzel müzikler. Tanıdığımız olmaz derken birçok tanıdık. Biz Latin seviyoruz ve fena da dans etmiyoruz, en güzel Latin parçalar. Herşey tam bize göreydi.
Gece düğünden ayrılır ayrılmaz köye gitmek üzere yola çıktık. Cumartesi erkenden iki aile olarak dostlarımız köye geldiler. Bize bir kovan arı getirdiler. Arıları mutlaka bir yazıda anlatmam gerek, müthişler.
Pazar kahvaltı sonrası kocamın hadi hadisiyle İstanbul'a döndük. Hemen giyinip 17:00'de tekrar yola düştük. Kutlamaya önce Hilton'da başladık. Arkadaşlarımın hepsi oradaydı. Bana Goldaş'tan çok şık bir yüzük almışlar. Yedik, içtik, bol bol sohbet ettik. Saat 20:30'da oradan kalkıp Pink Martini'nin konserine gittik. Sevgili kocam arkadaşlarımla neler organize etmiş, ne çok çalışmış ama tam gönlüme göre bir program yapmış. Hepinize çok çok teşekkürler. Sayenizde artık kolayca 50 yaşındayım.Etiketler: Ailemiz, yaşamımızdan |
| posted by EgeM @ 23.7.08 |
|
|
|
| 3 Tem 2008 |
| Büyükada'da Akşam |
Büyükada'nın, daha doğrusu adaların hepsinin ne kadar güzel olduklarını gitmedikçe unutuyoruz.
En son geçen sene doğumgünümde gitmiştik. Günbatımı inanılmazdı. Bu kez bir tören için dün akşam tekrar gittik. Ancak Kadıköy'deki mitingi dikkate almadığımız için 19.35 vapurunu kaçırdık. E5'ten gidip Bostancı'ya döndük, yeni bir altgeçit açılmış. Ancak yol trenyolununa gelip bitiyor, henüz çalışmalar tamamlanmamış, ve arasokaklardan birsürü arabayla birleşip Bağdat caddesine mevcut köprüden bağlanıyor. Sıkışıklık inanılmaz, sıcak ve nem cabası.
Neticede koşarak 19.45 vapuruna yetiştik. Kenarda ayaklarımızı uzatıp Bostancı'dan Kartal'a kadar uzanan ve hergün beton yığını haline gelen sahili seyrettik. 9 Palmiyeler uzaktan sahille karayı ayıran kale duvarları gibiler. Yeşiller nereye kayboluyor, aralarda mı kaldılar yoksa kesilip yok mu ediliyorlar? Biz on santimlik fidanları yetiştireceğiz diye uğraşırken heryerde toplu katliamlar.
Bukez günbatımını sahilde yakaladık. Güneş son anlarında yine kızıla boyandı. Şemsiyeler toplanmış denize karşı kahve keyfi başlamış. Heryerde huzur var. Kocam işlerimizi toparladıktan sonra gelecek yazlarda bir ev mi kiralasak hayali bile kurdu. Anadolu Kulübüne çıkan dimdik merdivenler, yukarıdaki sokağa yaklaştıkça artan at ve atıkları kokusu bile keyfimizi kaçıramadı.
Yemekte Cafe De Paris soslu bonfile yedik. Orijinali Cenova'da 1940'larda açılan ve halen faal olan restoranda 41 çeşit tat ve 24 çeşit baharatla hazırlanıyormuş ve tarifi sır gibi saklanıyormuş diye okudum. Yanında çıtır çıtır patates kızartması ile servis ediliyor. Çok iyi bir taklitti, kocamla birlikte sosu ekmekle sıyırdık.
Güzel müzikler, lezzetli yemekler, danslar, dönüşte motor keyfi, biraz da yol kısa olsa.Etiketler: yaşamımızdan |
| posted by EgeM @ 3.7.08 |
|
|
|
|
| "Hikayemiz" etiketine göre yazıları sıralayıp iki inekten kocaman bir tesise giden yolu izleyebilirsiniz. Bloğu oluşturma nedenim büyümemizi paylaşmaktı ama bazen günlerce herşey aynı gidiyor, yazacak konu çıkmıyor. Bu nedenle diğer etiketler oluştu. Umarım hikayemizi takip etmek zorlaşmamıştır,
sevgiyle kalın, bol süt için... |
 Hakkımızda |
|
"Biz hergün büyüyen, kocaman bir aileyiz... " |
| Eski Yazılarımız |
|
| Arşiv |
|
|
| Mesajımız |
Lütfen Soğuk İçiniz... :)) |
| Favorilerim |
|
|
| Hava Durumu |
 |
|
